Seramik, insanlık tarihinin en eski sanat ve zanaat dallarından biridir. İlk seramik eserler, yaklaşık M.Ö. 10.000 yılına dayanan Neolitik dönemde ortaya çıktı. Bu dönemde insanlar toprağı suyla karıştırarak şekillendirmeyi, ardından da güneşte kurutarak ya da ilkel fırınlarda pişirerek dayanıklı kaplar üretmeyi keşfettiler. Bu kaplar, genellikle yiyecek ve su depolamak amacıyla kullanılıyordu.
Çin, Mezopotamya, Mısır ve Anadolu gibi uygarlıklar, seramiği hem günlük kullanım hem de dini ve sanatsal amaçlarla geliştirdiler. Çin’de özellikle porselenin icadıyla seramik sanatında büyük bir devrim yaşandı. Çin porseleni, ince yapısı ve estetik süslemeleriyle yüzyıllarca dünyanın dört bir yanına ihraç edildi.
Orta Çağ’da İslam dünyası seramiği renkli sırlar ve geometrik desenlerle süsleyerek büyük bir estetik zenginlik kazandırdı. Selçuklu ve Osmanlı döneminde, özellikle İznik ve Kütahya çinileri bu sanatın zirvesine ulaştı.
Sanayi Devrimi ile birlikte seramik üretimi makineleşmeye başladı. Ancak 20. yüzyıldan itibaren seramik sadece bir zanaat değil, modern sanatın da önemli bir parçası haline geldi. Bugün seramik hem geleneksel formlarda hem de heykel ve çağdaş sanat eserlerinde kullanılmaktadır.
